I Think ....

วันนี้ได้ดูหนังไทยจากช่อง 7 เรื่องโอปปาติก ซึ่งเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่นำเสนอเกี่ยวกับประเด็นเรื่องความเป็นอมตะและหนทางการมีชีวิตอยู่ผ่านตัวละครต่าง ๆ ซึ่งล้วนเกิดจากผู้ที่ฆ่าตัวตายในเวลาเที่ยงคืน และกลับเกิดขึ้นมาใหม่ครับ ตัวละครตัวหนึ่งที่เล่นโดยเต๋า สมชายกลายเป็นผู้ที่ได้รับความสามารถคือเมื่อตายลงไป จะลอกคราบและกลับมามีชีวิตเหมือนเดิมได้ แต่ต้องผ่านความทรมานแสนสาหัสก่อนที่จะลอกคราบเสร็จสิ้น......

หนังหลาย ๆ เรื่องนำเสนอประเด็นเกี่ยวกับชีวิต ความตาย ความอมตะ และการเกิดขึ้นมาใหม่ อย่างเช่น Series Highlander ที่มีตัวเอกอยู่ข้ามยุคกันมาเป็นพันปี หรืออนิเมชั่นเรื่อง Full Metail Alchemist ที่นำเสนอประเด็นเหล่านี้อย่างชัดเจน ซึ่งเป็นความปรารถนาลึก ๆ ที่อยู่ในตัวมนุษย์จนมีการตั้งคำถามและการแสวงหาอย่างมากมาย ทั้งเชิงปรัชญาและวรรณกรรม

แต่ในมุมกลับกัน เรื่องโอปปาปติกก็เสนอเรื่องข้อเสียของการได้รับความพิเศษที่เกิดขึ้นในชีวิตหลังความตายครับ ในกรณีความเป็นอมตะก็เช่นกัน ตัวหนังเองได้ตั้งประเด็นคล้าย ๆ กับอีกหลายเรื่องตรงที่ว่า หากเราอยู่เป็นอมตะเพียงคนเดียว แต่ก็ต้องค่อย ๆ เห็นคนรอบข้างจากหายไปตามกาลเวลาที่เป็นจริง มันจะดีจริงเหรอที่เป็นเช่นนั้น.....

แม้มนุษย์เราจะมีอายุยืนเป็นหมี่น ๆ ปีเหมือนดั่งพุทธทำนายในยุคหนึ่ง หรือเท่าเทวดาบนสวรรค์ชั้นฟ้า สุดท้ายแล้วก็หนีกฏธรรมชาติแห่งไตรลักษณ์ไปไม่ได้อยู่ดี มนุษย์เราสามารถทำได้เพียงการชลอทางการแพทย์ที่พัฒนาก้าวขึ้นมาเท่านั้น แม้จะมีการโคลนนิ่งร่างกาย แต่ก็ไม่สามารถโคลนนิ่งจิตใจได้ 100% เหมือน copy ข้อมูลลง thumbdrive

แต่ถ้าหากเราเป็นอมตะได้จริง ๆ ทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจ ผมก็เชื่อว่าสักระยะเวลาหนึ่งเราก็จะเกิดอาการอิ่มตัวทางการมีชีวิตอมตะอยู่ดี....... ด้วยความเป็นเรา ๆ เนี่ยแหละ และถึงวันนั้นเราอาจจะเรียกหาความสูญสลายเข้ามาแทนที่ในชีวิตก็ได้

ประเด็นกว้าง ๆ แต่เป็นสามัญมนุษย์แบบนี้ discuss กันได้เต็มที่เลยครับ