I Think ....

สิ่งหนึ่งในธรรมชาติที่เราแค่แหงนหน้าก็เจอคือท้องฟ้าครับ เราเห็นท้องฟ้าเป็นสีฟ้าก็เพราะแสงอาทิตย์ที่กระจายออกเพราะวิ่งชนชั้นบรรยากาศ และท้องฟ้าเป็นสีส้ม สีแดงเพราะแสงอาทิตย์ค่อย ๆ วิ่งตรงเข้ามาและลับขอบฟ้ามากขึ้นเรื่อย ๆ แสงจึงไม่มีการกระจายตัว และเป็นสีดำยามดวงตะวันลับขอบฟ้า แต่ถึงเรารู้ว่ามันเป็นอย่างนี้ก็เถอะ เราก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองท้องฟ้าสักแวบหนึ่งระหว่างวันอยู่ดี

บางเวลาที่เห็นท้องฟ้าใส ๆ ทีก็แอบคิดเหมือนกันนะครับว่าหน้าตาที่เห็นอยู่เหมือนฉากอะไรสักอย่างที่ไม่เหมือนท้องฟ้าจริง ๆ เลย มีอยู่คืนหนึ่งเมื่อ 5-6 ปีก่อนที่มองท้องฟ้ามืด ๆ แล้วมันมืดไม่สนิท เห็นเป็นสีดำ ๆ น้ำตาล ๆ เหมือนถูกเพนท์สีฉาก ยังมีแซวกับคนที่อยู่ด้วยกันตอนนั้นเลยครับว่าถ้าเอื้อมมือผลักไปฉากจะล้มหรือเปล่า ^ ^" แต่ก็นั่นแหละครับ ท้องฟ้าที่เราเห็นว่าสวย ๆ ในหลายครั้งก็เป็นฝีมือการรังสรรค์ของธรรมชาติล้วน ๆ

นอกจากนั้นท้องฟ้าก็ยังถูกใช้อ้างอิงเพื่อเทียบกับอารมณ์มากมาย เช่นเวลาอารมณ์ดี ๆ หรือฤกษ์งามยามดีก็จะเปรียบกับท้องฟ้าที่สดใส เวลาที่เศร้าใจหรือพบกับเรื่องเลวร้ายก็จะถูกเทียบกับฟ้าที่มืดมัวหรือท้องฟ้าท่ามกลางพายุฝน และเมื่อผ่านพ้นเวลาเหล่านั้นมาได้ เราก็เรียกกันอีกว่ามันเป็นฟ้าหลังฝนที่เตรียมพร้อมจะสดใสอีกครั้งหนึ่ง เมื่อมนุษย์เราอยู่ใกล้กับท้องฟ้าขนาดนี้จึงไม่แปลกเลยครับที่ในเพลง บทกวี หรือการเปรียบเทียบเชิงบุคลาธิษฐานมักจะอ้างอิงถึงท้องฟ้าเป็นลำดับต้น ๆ

ท้องฟ้านั้นบางทีก็ให้ความคิดดี ๆ ยามที่เรานึกอะไรไม่ออก หรือเราก็มักจะได้จินตนาการก้อนเมฆบนท้องฟ้าว่ามันจะวื่งชนเป็นรูปอะไร ในอีกแง่บางทีการมองท้องฟ้าก็ทำให้คนได้รำลึกถึงอะไรบางอย่าง หรือการตั้งสมาธิกับความนิ่งเมื่อประกอบกับความเงียบของบรรยากาศรอบตัว หรือบ้างก็ใช้ในการตรวจสอบสภาพอากาศ แต่ไม่ว่าคนจะมองและสังเกตท้องฟ้าเพื่อเหตุผลใด ท้องฟ้าก็ยังเป็นท้องฟ้า ตราบใดที่โลกยังไม่ถึงการณ์ล่มสลายไปซะก่อน

คงเป็นเหมือนอีกวลีหนึ่ง "ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า" ที่เปรียบเทียบความเป็นจริงว่าอายุของเราแต่ละคนนั้นสั้นกว่าท้องฟ้าที่ทำหน้าที่ตามธรรมชาติอยู่ทุกวันเวลาแน่นอนครับ ตอนเด็ก ๆ ก็มีอยู่แว๊บนึงเหมือนกันครับที่อยากรู้ว่าฟ้านั้นจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน ทำไมมันถึงต่อไปเรื่อย ๆ แม้ตอนนี้เราจะมี Google Earth ไว้ส่องดูทั้งโลกและรู้ว่าฟ้าก็วนเป็นทรงกลมอยู่อย่างนี้เนี่ยแหละ แต่เมื่อเราแหงนท้องฟ้าทีไร เราก็ยังเห็นตัวเราอยู่ในโดมใหญ่ ๆ สีฟ้าโดมหนึ่งและรู้สึกตัวเราเล็กลงไปถนัดตาจริง ๆ

ปลายฟ้า........แค่หลับตาลงคงพบกัน..........