I Think ....

ดึกคืนนี้ก็เป็นอีกคืนหนึ่งที่ผมลงไปทำกับข้าวเพื่อมาเลี้ยงปากท้องในยามที่กระเพาะเรียกร้องครับ นั่งคิดตั้งแต่ข้างบนลงมาข้างล่างว่าจะทำอะไรดีกับหมูที่ซื้อมาตั้งแต่ 2 วันก่อนและเต้าหู้สารพัดประเภทที่ซื้อมาในช่วงเทศกาลกินเจที่พึ่งผ่านพ้นไป สุดท้ายก็เลยมาลงตัวที่การจับมาทำ fusion food ครับจับเอาเต้าหู้แผ่นมาหั่นเป็นลูกเต๋าเล็กๆลงทอด แล้วเอาผงเครื่องปรุงโลโบ้ต้มข่าไก่ หยิบกะทิที่มีอยู่ในตู้เย็นมาทำเป็นสปาเก็ตตี้ข่าหมูใส่เต้าหู้ทอดซะเลย

ขั้นตอนในการทำอาหารต่างๆก็ยังปกติทุกขั้นตอน ทอดเต้าหู้กรอบอร่อย ต้มสปาเก็ตตี้อัลเดนเต้หนึบๆ แต่เนื่องมาจากความเร่งรีบไปหน่อยจึงทำให้เกิดปัญหาครับ โดยจริงๆการทำวันนี้สูตรทุกอย่างต้องหาร 2 ครับเพราะผมจับมาทำกิน(จานใหญ่ๆ) คนเดียว แต่ดันเผลอไปใส่โลโบ้ซะเต็ม max ในสัดส่วนที่ใช้ปรุงสำหรับการปรุงต้มข่าไก่ 1 ชามยักษ์โดยไม่เฉลียวใจและตามไปชิม

ผลที่ออกมา เรียบร้อยครับ มันเข้มข้นมากจนเค็มและเปรี้ยวปริ๊ดเหมือนทำน้ำปลา มะนาวหกใส่กระทะทั้งขวดเลยทีเดียว ก็ต้องกินไปล่ะครับเพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อฝีมือตัวเอง ..... หลังจากที่ตักใส่ชามและกินไปเรื่อยๆ ก็เริ่มนึกถึงสปาเก็ตตี้ของตัวเองครับ "เข้มข้นเกินไป จริงๆก็กินได้ แต่มันยังไม่อร่อยที่สุด"

จริงๆทุกอย่างอร่อยดีครับ แต่ความที่น้ำซอสมันเข้มขนจนเกินไปก็ทำให้รสชาติมันล้นเกินกว่าที่ควรจะเป็น บทเรียนจากสปาเก็ตตี้จานนีคงเทียบเคียงได้กับการดำเนินชีวิตของเราล่ะครับ ที่บางครั้งเราทำบางสิ่งจนล้นเกินไป มีส่วนผสมของบางอย่างมากจนเกินไป จนทำให้มันกระทบกับภาพรวมของอาหารทั้งจานของเราที่ทำให้ "กินได้ แต่ยังไม่อร่อยที่สุด"

มัชฌิมาปฏิปทา ทางสายกลาง ฝากไว้ครับ ^_^